MAPO: KIEDY MANDARYNKA SPOTYKA GREJPFRUTA

Mapo należy do dużej rodziny Rutaceae (rutowatych), a dokładniej do rodzaju Citrus (cytrusy). Podobnie jak wiele innych gatunków cytrusów, mapo jest wynikiem krzyżowania dwóch różnych gatunków – w tym przypadku mandarynki „Avana” i grejpfruta „Duncan”. Hybryda ta została uzyskana w 1950 roku przez naukowców z Centrum Badań nad Uprawą Cytrusów i Roślinami Śródziemnomorskimi w Acireale.

Owoce są nieco większe od mandarynki i mają cienką skórkę, która nawet w pełni dojrzałym owocu zachowuje intensywną żółto-zieloną barwę oraz jest bogata w olejki eteryczne. Miąższ ma jednolity kolor od żółtego do pomarańczowego. Podobnie jak mandarynka, zawiera nasiona i jest podzielony na cząstki.

Smak mapo jest przyjemnie kwaskowaty i aromatyczny, a przede wszystkim bardzo charakterystyczny – łączy lekko gorzkawą kwaskowatość grejpfruta ze słodyczą i aromatem mandarynki.

Mapo, podobnie jak wszystkie owoce cytrusowe, jest bogate w wodę i błonnik (z czego jedna trzecia to błonnik rozpuszczalny) oraz stanowi dobre źródło minerałów, przede wszystkim potasu i wapnia. Zawiera również flawonoidy, karotenoidy, limonoidy, kumaryny oraz kwasy organiczne, które nadają mapo właściwości antyoksydacyjne i przeciwzapalne.

Zawartość witaminy C jest wysoka – już dwa owoce dostarczają ilości odpowiadającej zalecanemu dziennemu spożyciu. Mapo zawiera również witaminy z grupy B, szczególnie B1 i B6, a także foliany (witamina B9).

Mapo można spożywać na surowo. Doskonale smakuje jako dodatek do sałatek lub może zastępować cytrynę jako dressing, nadając potrawom bardzo charakterystyczny smak. Skórka, bogata w olejki eteryczne, jest wykorzystywana do przygotowywania likierów i syropów.

Okres zbioru: Mapo zbiera się od października do grudnia.

Główne zalety: Charakteryzuje się przyjemnie kwaśnym smakiem z delikatnymi nutami mandarynki. Przypisuje mu się różnorodne właściwości, z których część jest wspólna dla większości owoców cytrusowych, a inne są charakterystyczne dla mapo.